داود امامی، روزنامه نگار
چند وقت پیش، به عنوان یک بیمار، تجربهای را در مراجعه به یکی از چشمپزشکان معروف کرمانشاه داشتم که باعث تأمل و تفکر در مورد نظام خدمات پزشکی و تعاملات میان پزشکان، کارکنان کلینیکها و بیماران شد. در این مراجعه، با رفتار و رویهای روبرو شدم که سوالات زیادی را به ذهنم آورد.
به محض ورود به مطب، منشی اعلام کرد که خانم دکتر ک.ک متخصص چشم، نمره چشم بیماران را اعلام نمیکند و به جای آن، از آنها میخواهد که عینک را در همین مرکز سفارش دهند. این بحث در من احساس ناامیدی ایجاد کرد. به عنوان یک بیمار، انتظار داشتم در یک فضای پزشکی، اطلاعات و خدمات لازم به من ارائه شود تا بتوانم تصمیمی منطقی و آگاهانه بگیرم. به جای این، آنچه با آن روبرو شدم، وضعیتی بود که به نظر میرسید بیشتر به فروش کالا شباهت داشت تا ارائه خدمات تخصصی پزشکی.
من به منشی گفتم: «مگر ویزیت شما رایگان است که توقع دارید نمره چشم را به مریض ندهید؟ آیا این روند قانونی و شرعی است؟» این گفته من نه تنها ناشی از ناراحتی و ناامیدی بود، بلکه بازتابی از نارضایتی و بیاعتمادی بسیاری از بیماران به نظام سلامت نیز به شمار میرفت. در حالی که انتظار میرود پزشکان و دستاندرکاران حوزه سلامت، در پی سلامت و رفاه بیماران باشند، چه بسا شرایطی پیش آید که بیماران احساس کنند تنها به عنوان یک مشتری در نظر گرفته میشوند.
این تجربه نه تنها بر روی من بلکه بر روی بسیاری از بیماران تأثیر میگذارد که ممکن است انتظار داشته باشند پزشکان به جای فروش عینک، بر بهبود وضعیت سلامت آنها تمرکز کنند. فراموش نکنیم که بیماران نیز انسانهایی هستند با احساسات و نیازهای عاطفی، و رفتارهای پزشکی که به تجربه زنده و واقعی مردم آسیب میزنند، میتوانند به اعتماد عمومی به نظام سلامت لطمه بزنند.
در نهایت، این تجربه نشاندهنده ضرورت یک بازنگری در شیوههای ارائه خدمات پزشکی و ضمانت کیفیت و صداقت در تعاملات میان پزشکان و بیماران است. دانشگاههای علوم پزشکی و نهادهای ناظر نظیر نظام پزشکی، باید نظارت بیشتری بر عملکرد پزشکان و مراکز درمانی داشته باشند تا اطمینان حاصل کنند که اصول اخلاقی و قانونی رعایت میشود.
