بادکنک‌هایِ متوهم در مسیرِ سوزنِ «پویش خط مطالبه»؛ شورا باید آوردگاهِ تخصص باشد، نه جولانگاهِ توهم!

ما در پویش خط مطالبه، سوزنِ شفافیت را در دست داریم تا حبابِ توهمِ کاندیداهای بدلی را بترکانیم. ما بیش از آنکه به دنبالِ برنامه‌هایِ روی کاغذ باشیم، به دنبالِ شخصیتِ کاندیداها هستیم.

2 خرداد 1405
- 17:18

داود امامی، روزنامه‌نگار

انتخاباتِ شورای شهر، فرصتی برای سنجشِ عیارِ اخلاق است. در روزهایی که هیاهویِ سیاست‌ورزی‌هایِ بادکنکی بالا گرفته، باید مکث کرد و پرسید: آیا آنکه برای تکیه بر کرسیِ خدمت، خیز برداشته، پیش از مدیریتِ شهر، مدیریتِ خویشتن را آموخته است؟
تجربه‌ی همین پریشبِ من در پویش خط مطالبه، تجربه‌ای گزنده بود. کاندیدایی که چنان در توهمِ بادکنکیِ خویش غرق شده بود که گویی هنوز در فضایِ شغل سابقش، سَیر می‌کند؛ با نگاهی از بالا به پایین و رفتاری متکبرانه در پیام‌های شخصی‌اش (که البته بعداً اقدام به حذفِ دوطرفه‌ی آن‌ها کرد)، گویی مطالبه‌گری را ابزاری برای تأییدِ خودبزرگ‌بینی‌اش می‌دانست! او غافل از آن بود که هر کُنشی آدابی دارد و اخلاقِ حرفه‌ای، مقدم بر هرگونه فعالیتِ سیاسی است. متأسفانه پیش‌تر نیز از کاندیدای دیگری برخوردی مشابه دیدم؛ کسی که حاضر است به هر قیمتی، در هر جایی و با هر پوششی، فقط برای کسبِ رأی پیش برود. این توهمِ بادکنکی، بزرگترین تهدید برای اعتماد عمومی است. قضاوتِ نهایی در این باره نه با من، که با مردم در پای صندوق‌های رأی است.
این دست برخوردها، مرا دچار خستگیِ خاصی کرد؛ خستگیِ مقدسی از آدم‌های بدلی، نقاب‌دار و متوهمی که سیاست را با میدانِ نمایشِ خودخواهی اشتباه گرفته‌اند. اما در میان این خستگی، دیدنِ زلالیِ دیگران، اشتیاقی دوباره در من زنده کرد.
در سوی دیگرِ این میدان، تجربه‌هایی امیدبخش رقم خورد؛ دیدار با بزرگانی که نه تنها از پرسشگری نمی‌هراسند، بلکه آن را مرهمی برای شفافیت می‌دانند. چهره‌هایی که اخلاق را نه در شعار، که در مرام‌نامه‌ی کاری خود جای داده‌اند؛ از صاحب‌نظرانِ حوزه‌ی عمران و هوشمندسازی که قانون را پشتوانه‌یِ توسعه می‌دانند، تا فعالانِ رسانه‌ای و سیاسیِ استخوان‌خُردکرده‌ای که صبوری و ادب را بر جنجال‌هایِ حاشیه‌ساز ترجیح داده‌اند.
نکته‌ی کلیدی در این میان، پیوندِ دانش با مَنِش است. وقتی نام‌هایی را مرور می‌کنیم که جامعه به واسطه‌ی مردم‌داری و اخلاق‌مداری‌شان به آن‌ها اعتماد دارد، درمی‌یابیم که حافظه‌یِ جمعیِ مردم، هوشمندتر از آن است که در دامِ وعده‌های توخالی بیفتد. مردمِ ما تواضعِ ناشی از اصالت را از تکبرِ ناشی از منصب به‌خوبی تشخیص می‌دهند. وقتی با این بزرگان هم‌کلام می‌شویم، می‌بینیم که بزرگی نه در تکبر، که در تواضع است؛ صداقت، تخصص و منشِ صبورِ آن‌هاست که نویدبخشِ فصلی نو در سیاست‌ورزیِ انسانی است.
کاندیداهایی که مردم آنان را صاحبِ کرسی می‌دانند، نه به واسطه‌یِ ادعا، که به دلیلِ ادب و مردم‌داری‌شان در قلب‌ها جای دارند. حضورِ آنان نشان می‌دهد که ما در خط مطالبه، نه به دنبالِ نمایش، که به دنبالِ اصالت هستیم.
سخنِ پایانی با کاندیداهای محترم این است: شورایِ شهر، اتاقِ فکرِ مردم است. اگر کسی پیش از ورود به شورا، اخلاق را در راهِ رسیدن به قدرت ذبح می‌کند، در زمانِ تصدیِ کرسی با مردم چه خواهد کرد؟ ما در پویش خط مطالبه، سوزنِ شفافیت را در دست داریم تا حبابِ توهمِ کاندیداهای بدلی را بترکانیم. ما بیش از آنکه به دنبالِ برنامه‌هایِ روی کاغذ باشیم، به دنبالِ شخصیتِ کاندیداها هستیم؛ چرا که برنامه‌ها تغییر می‌کنند، اما اخلاق، زیربنایِ اصلیِ توسعه است.
اجازه دهید جامعه، قضاوتِ نهایی خود را میانِ توهماتِ پوشالی و خدمتِ متواضعانه اعلام کند. اخلاق، گمشده‌یِ امروزِ ماست؛ بیایید آن را دوباره به صدرِ اولویت‌هایِ انتخاب‌مان بازگردانیم.