▫️داود امامی، روزنامهنگار
خبر ارتحال حضرت آیتالله حاج شیخ محمد حجتی هرسینی (ره)، دلهای بسیاری را در هرسین، کرمانشاه و فراتر از آن به اندوه نشاند؛ عالمی از تبار فقاهت، اخلاق و مردمداری، که زیستنِ با کرامت را نهفقط بر منبر، که در رفتار و سبک زندگی خویش جاری کرده بود.
آیتالله حجتی هرسینی، نهتنها در محراب و منبر، بلکه در تمام شئون اجتماعی، پناه مردم و مرجع آرامش آنان بود؛ عالمی که هم اهل درس بود و هم اهل درد.
صدای او، صلابت یک فقیه را داشت و نگاهش، مهربانیِ یک پدر را. ساده میزیست، بیادعا سخن میگفت و با مردم، نفس میکشید. از آندست عالمانی بود که حضورشان جامعه را گرم میکرد و فقدانشان، خلئی عمیق و جبرانناپذیر پدید میآورد.
او نماد توأمانِ ادب و دانایی بود. حافظهی مردم، خطبههای آرام اما اثرگذارش را فراموش نخواهد کرد؛ همانگونه که هیبت ساده و بیتکلفش را که چنان پدرانه در کنار مردم ایستاده بود.
اکنون او رفته است، اما راه، سلوک، خاطره و تربیتشدگان مکتب او همچنان باقیاند. وفات یک عالم، مصیبتی است که نهفقط برای خانواده و وابستگان، بلکه برای فرهنگ، اخلاق و جامعهای که از حضور او بهرهمند بود، ضایعهای بزرگ است.
هرسین، اینک در سوگ نشسته، اما اگر دلها را آرام کنیم، صدای او هنوز در گوش جانمان میپیچد…
*روحش شاد و یادش جاودان.*
