ثریا ملکی
در سالهایی که جامعه سرعتی بی سابقه در تغییرات فرهنگی و ارتباطی را تجربه کرده است، دو نسل جوان دهه های هشتاد و نود کشور را با ویژگیهایی متمایز اما مکمل شکل داده اند.
تفاوتهایی که نه تنها نشانی از فاصله در آن نیست بلکه بیانگر گستره ای از قوانین و نگرشهای تازه است، با نگاه مثبت و فرصت به این موضوع در می یابیم که این دو نسل نه رقیب بلکه دو نیروی مکمل هم هستند که می توانند به یک نیروی محرک برای توسعه فرهنگی ایران تبدیل شوند.
دهه هشتادیهایی که پل میان سنت و مدرنیته هستند که در مقطع گذر جامعه از دنیای کم دیجیتال به دنیای آنلاین بزرگ شده اند در عین حال با ارزشهای سنتی خانواده و جامعه آشنا هستند و این دوگانی ویژگیهای مثبتی به آنها بخشیده است آنها نسلی سازگار و قابل اتکا هستند که درک همزمانی از تعادل میان ارزشهای سنتی و نیازهای مدرن دارند و به همین دلیل میتوانند پیوند دهنده گذشته ای ارزشمند و آینده ای در حال شکل گیری باشند.
از سویی دیگر نسل دهه نود نماد خلاقیت و سرعت هستند که در ابتدای کودکی با فضای بی مرز اینترنت رشد یافته اند، آنها سریع تصمیم می گیرند و تفکرشان خلاقانه است. برخوردشان بی پروا و شفافتر است که همین امر باعث گشته برخی افراد آن را یک چالش بدانند اما در نگاه مثبت این امر نشان دهنده آن است که قدرت تحلیل و گفتار نیازها را دقیق تر از نسل قبل دارند و در آینده می توانند در گفتگوها مشارکت پویاتری در جامعه داشته باشند.
با این نگاه می توان گفت که این دو نسل می توانند مکمل هم باشند و تفاوتهای این دو نسل نه تنها شکاف نیست بلکه تنوع توانایی های آنها است و با این امر می شود گفت که فرهنگ گفتگو و همکاری بین نسلی در آینده صورت خواهد گرفت.
ثریا ملکی
