مدیرکل آموزش و پرورش استان کرمانشاه اعلام کرده است که در این دور از درگیریها، علاوه بر تخریب مدارس، تعداد زیادی از معلمان و دانشآموزان نیز جان خود را از دست داده و یا مجروح شدهاند. بر اساس گزارش وزارت آموزش و پرورش، از آغاز تجاوزهای نظامی صهیونی-آمریکایی به میهن عزیزمان، ۲۳۰ دانشآموز و معلم به شهادت رسیده و ۱۷۷ نفر دیگر زخمی شدهاند. این آمارها به وضوح نشاندهنده عواقب فاجعهبار جنگ بر روح و جسم کودکان و جوانان هستند.
جنگ بهطوری بیرحمانه نهتنها جان انسانها را هدف قرار میدهد، بلکه به جوهره فرهنگی و آموزشی یک جامعه نیز لطمه میزند. آسیب به آموزش و پرورش بهعنوان یکی از ارکان توسعه پایدار، به نوعی معنا و مفهوم اجتماعی و فرهنگی جامعه را تحت تأثیر قرار میدهد. طبق کنوانسیونهای بینالمللی، از جمله کنوانسیون حقوق کودک، حق آموزش و حمایت از زندگی، از حقوقی اساسی هر کودک به شمار میآید. با این حال، در عمل، این حقوق به راحتی در شرایط بحرانی نادیده گرفته میشوند.
بیش از ۶۰۰ فضای آموزشی در استان کرمانشاه تخریب شدهاند، و این موضوع نه تنها بر فرآیند آموزش تأثیر میگذارد، بلکه به عمیقتر شدن بحرانهای اجتماعی و فرهنگی منجر میشود. تخریب مدارس به این معناست که فرزندان ما از نظر آموزشی و روحی دچار نقصانهای جدی خواهند شد. واضح است که ایجاد فضایی امن و مطمئن برای تحصیل و یادگیری وظیفهای است که باید به شدت مورد توجه قرار گیرد.
ضرورت دارد که در شرایط فعلی نهادهای بینالمللی و مقامات محلی با همکاری یکدیگر، اقداماتی عاجل برای بازسازی زیرساختهای آموزشی آسیبدیده انجام دهند. بازسازی مدارس و فراهم کردن امکانات آموزشی و حمایتهای روانی برای کودکان و معلمان از اولین اقدامات ضروری است. آیندهسازان ما شایسته یک محیط امن برای یادگیری و رشد هستند و نباید اجازه دهیم که آثار جنگ بر آمال و آرزوهای آنان سایه بیفکند.
به یاد داشته باشیم که جنگها عواقب ویرانگری برای نسلهای آینده به همراه خواهند داشت. بدون آموزش و پرورش، هیچ جامعهای قادر به پیشرفت نخواهد بود و این موضوع بهویژه در شرایط کنونی کرمانشاه به وضوح مشهود است. اکنون زمان آن رسیده که دولتمردان، نهادها و مردم برای احیای حقوق آموزشی کودکان و نوجوانان پیش قدم شوند. هیچ دانشآموزی نباید به خاطر قساوت جنگ از تحصیل و رویای بهترینها محروم شود.
آیندهای روشن برای فرزندان این دیار تنها در سایه صلح، امنیت و بازسازی دست خواهد آمد. قطعاً هیچ چیز ارزشمندتر از زندگی و آموزش کودکان نیست؛ چرا که آنها امیدهای فردای ما هستند. برای ساختن آیندهای بهتر، ما همه باید به عنوان یک جامعه، دست در دست یکدیگر داده و از حق هر کودک در تحصیل و شکوفایی حمایت کنیم.
از خاکستر جنگ، باید نسلی بسازیم که امید و عشق را در دلهای خود بپروراند. جنگ، نه تنها انسانها را میکشد، بلکه آرزوها و رویاها را نیز به تباهی میکشاند. موانع بیپایان و دردهایی که جنگ به وجود میآورد، میتواند نسلها را تحت تأثیر قرار دهد. اما با همکاری و همبستگی، میتوانیم بر این چالشها غلبه کنیم.
ما باید به یاد داشته باشیم که هر اقدام مثبتی در جهت آموزش و پرورش نویدبخش تحول در آینده است. بازسازی مدارس و فراهمکردن فضاهای امن برای یادگیری، نخستین گام در این مسیر است. با تقویت زیرساختهای آموزشی و ایجاد محیطی حامی و مشوق، میتوان به کودکان این امکان را داد که با خیالی آسوده در مسیر یادگیری پیش بروند و به استعدادهای خود شکوفا شوند.
بیایید با هم، در برابر قساوتها بایستیم و امنیت و آرامش را برای نسلهای آینده تضمین کنیم. مشارکت اجتماعی، حمایتهای بینالمللی و تلاشهای هماهنگ میتواند به ما کمک کند تا بار دیگر شهری سرشار از علم و آرامش بسازیم. بیتردید، آیندهسازان ما با آموزش و عشق میتوانند دنیایی نو و زیبا بسازند. بر این اعتقاد هستیم که صلح، نه تنها یک هدف، بلکه یک سفر است و این سفر تنها با همت و همدلی میسر خواهد بود.
