▫️ داود امامی، کارشناس ارشد جغرافیای سیاسی
وی را بسیاری از مردم استان کرمانشاه، بهویژه نسلهای پیشین، به صداقت، صراحت، سادهزیستی و شجاعت در بیان حق میشناختند. این ویژگیها تنها صفات اخلاقی نبودند، بلکه شاخصهایی هویتی برای مردی بودند که در میان مردم زیست، از دل رنج آنها برآمد و برای آنها ماند.
از منظر منِ پژوهشگر در حوزه جغرافیای سیاسی، مرحوم حاج اسماعیل ططری را نمیتوان صرفاً در قالب یک نماینده مجلس تعریف کرد. او یکی از معدود کُنشگرانی بود که مرز میان سیاست و مردم را شکست و سیاست را به عرصهای برای فریاد دردها و دغدغههای جامعه بدل کرد. در روزگاری که برخی با عینک مصلحتاندیشی از کنار مشکلات مناطق محروم عبور میکردند، ططری بیواهمه و با زبانی ساده اما کوبنده، مسائل را به صحن علنی مجلس میکشاند؛ از رنج معلمان و کارگران تا مظلومیت مردم مرزنشین غرب کشور.
مهمتر آنکه او بهدرستی، درک کرده بود که سیاست، بدون توجه به جغرافیای انسانی و فرهنگی، بیمعناست. در دفاع از هویت تاریخی استان کرمانشاه، از جمله مخالفت با نام «باختران» و تلاش برای بازگرداندن نام اصیل و کهن «کرمانشاه»، از معدود نمایندگانی بود که صراحتاً از احساسات مردم این دیار دفاع کرد. او میدانست که نام یک شهر، بخشی از حافظه جمعی و ریشه هویتی آن است، نه صرفاً یک واژه اداری.
ططری در سخنرانیهایش در مجلس، گاهی با اشارات طنزآمیز که تلخی حقیقت را در خود نهفته داشت، توجه وزرا، رؤسای قوا و حتی افکار عمومی را جلب میکرد. این شوخیها نه از سر خنده، که از عُمق دردی بود که او با جانودل میشناخت و بیان میکرد.
او وابسته به جریان سیاسی خاصی نبود و از همینرو، سخنانش اصالت داشت. سیاست برایش نه ابزار قدرت، که بستر خدمت بود. مرحوم ططری اگرچه بر کرسی مجلس تکیه میزد، اما هیچگاه از زمین مردم جدا نشد. صدای مردم بودن، انتخاب شخصی او نبود؛ سرنوشت اجتماعیاش بود.
اکنون که سالگرد فقدان این مرد مردمی را گرامی میداریم، در میان غوغای شکافهای فزاینده میان مردم و ساختارها، بیش از پیش به یاد میآوریم که سرمایه اجتماعی با حرف ساخته نمیشود؛ با زیست صادقانه، رفتار مردمی و دفاع بیپروا از عدالت ساخته میشود.
او دیگر در میان ما نیست، اما راه و مشی او، چراغیست که مسیر خدمت را برای همه ما روشنتر میکند.
یادش گرامی، راهش پر رهرو.
داود امامی
۸ مرداد ۱۴۰۴
🔸همراه ما باشید در👇
پیام رسان ایتا :
@ostanepanjom
