جشنواره کهن آواهای تنبور، بیش از آنکه یک رویداد موسیقایی باشد، نگارخانه‌ای از نغمه‌های اصیل است

این جشنواره تنها یک رویداد موسیقایی نبود، بلکه بستری برای باز زنده‌سازی میراث معنوی و تقویت پیوندهای فرهنگی منطقه به‌شمار می‌رفت.

روستای «بانزلان» شهرستان دالاهو در چند روز اخیر حال و هوایی متفاوت به خود گرفت؛ نهمین جشنواره کهن آواهای تنبور و موسیقی کردی در فضایی آمیخته با شور مردمی، حضور استادان برجسته و طنین مقام‌های اصیل برگزار شد و بانزلان را به کانونی از همبستگی، هویت فرهنگی و امید بدل کرد.

این جشنواره تنها یک رویداد موسیقایی نبود، بلکه بستری برای باز زنده‌سازی میراث معنوی و تقویت پیوندهای فرهنگی منطقه به‌شمار می‌رفت. خانه تنبور که به همت استاد علی‌اکبر مرادی بنا شده است، بار دیگر نقش خود را به‌عنوان خادم فرهنگی ایفا کرد؛ جایی که موسیقی فراتر از اجرای صحنه‌ای، به پیوند میان نسل‌ها و ابزاری برای پاسداشت هویت بومی تبدیل شد.

جشنواره امسال در سه بخش مقام‌نوازی، مقام‌خوانی و بداهه‌نوازی برگزار شد و رده‌های سنی نونهالان، نوجوانان و جوانان فرصت یافتند تا توانایی‌های خود را در برابر داوران و تماشاگران به نمایش بگذارند. بسیاری از نوجوانانی که امروز در این جشنواره برگزیده شدند، سال‌ها پیش به‌عنوان نونهال نخستین تجربه‌های خود را در همین رویداد پشت سر گذاشته بودند و اکنون به‌عنوان آینده‌سازان موسیقی مقامی شناخته می‌شوند.

حضور استادان برجسته‌ای همچون کیهان کلهر و علی‌اکبر مرادی انگیزه‌ای مضاعف برای نسل تازه ایجاد کرد؛ نسلی که توانست در کنار بزرگان موسیقی مقامی، تجربه‌ای بی‌واسطه و رودررو داشته باشد. این ارتباط نزدیک نه‌تنها بر کیفیت اجراها تأثیر گذاشت، بلکه پیوند میان نسل قدیم و جدید موسیقی بومی را تقویت کرد.

در کنار تنبور، سازهایی چون دف، کمانچه، دهل، دوزله، هوره و مور نیز در بخش‌های غیررقابتی اجرا شدند و تنوعی از موسیقی کردی و آیینی را در فضای بانزلان طنین‌انداز کردند. این تنوع نشان داد که جشنواره کهن آواهای تنبور تنها به یک ساز محدود نیست، بلکه آینه‌ای از گستره غنی موسیقی بومی و فولکلور منطقه است.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *