بزرگ شدن های «دویست هزار تومانی»؛ آسیبی که شوراها را جزیره‌ای می‌کند

▫️داود امامی، کارشناس ارشد جغرافیای سیاسی

یادداشت اخیر همکار توانمند رسانه ای ام، آقای سید سعید قاسمی با عنوان «از طوفانِ شعار تا کولاکِ اختلاف و انحلال» تلنگری به‌موقع و قابل تأمل درباره یکی از مهم‌ترین مسائل مدیریت شهری کرمانشاه است.
🔻در میان سطرهای یادداشت قابل تأمل آقای سید سعید قاسمی، یک جمله بیش از همه در ذهن می‌ماند؛ جمله‌ای که شاید در ظاهر ساده باشد اما ریشه بسیاری از مشکلات مدیریت شهری کنونی کرمانشاه را توضیح می‌دهد: «بعضی‌ها با دویست هزار تومان بزرگ می‌شوند و باور می‌کنند بزرگ شده‌اند.»
▫️این تعبیر در واقع کنایه‌ای به یک آسیب جدی در فضای اجتماعی و حتی مدیریتی برخی شهرهای ماست؛ پدیده‌ای که در آن، شهرت‌های مقطعی، حمایت‌های کوچک و هیجان‌های کوتاه‌مدت به سرعت برای برخی افراد توهم بزرگی و اثرگذاری ایجاد می‌کند. در چنین فضایی، به جای آنکه معیار بزرگی، تجربه، تخصص، کارنامه و مسئولیت‌پذیری باشد، گاه با اندکی تشویق، چند تعریف و تمجید رسانه‌ای یا حمایت‌های کوچک، «بزرگانِ خودخوانده» شکل می‌گیرند.
🔹مشکل از همین‌جا آغاز می‌شود؛ جایی که افراد پیش از آنکه مسیر یادگیری، تجربه‌اندوزی و کار جمعی را طی کنند، خود را در قامت تصمیم‌گیران بزرگ تصور می‌کنند. نتیجه چنین وضعیتی وقتی در عرصه‌های مهمی مانند شورای شهر بروز پیدا می‌کند، چیزی جز پراکندگی، اختلاف و تصمیم‌های ناپایدار نیست.
▫️تجربه سال‌های گذشته به‌خوبی نشان داده است که شوراهای موفق، محصول حضور چهره‌هایی نیستند که صرفاً در فضای انتخاباتی دیده شده‌اند، بلکه حاصل ترکیبی از تخصص، تجربه اجرایی، فهم مسائل شهری و مهم‌تر از همه توانایی کار تیمی هستند. شورا، محل نمایش فردی نیست؛ میدان تصمیم‌سازی جمعی برای اداره شهری با مسائل پیچیده و چندلایه است.
🔻وقتی افراد با تصور «بزرگ بودن» وارد چنین عرصه‌ای می‌شوند اما در عمل آمادگی کار جمعی، تحمل نقد و پذیرش قواعد تصمیم‌گیری مشترک را ندارند، شورا به‌جای آنکه به اتاق فکر توسعه شهر تبدیل شود، به میدان رقابت‌های فردی و اختلاف‌های فرسایشی بدل می‌شود. همان وضعیتی که در مقاطعی تجربه شده و هزینه آن را در نهایت شهر و شهروندان پرداخته‌اند.
▫️کرمانشاه، شهری با ظرفیت‌های انسانی فراوان است؛ شهری که کمبود آدم‌های توانمند ندارد. اما آنچه بیش از هر چیز به آن نیاز دارد، تشخیص میان «بزرگی واقعی» و «بزرگ‌نمایی‌های مقطعی» است. بزرگی واقعی در مدیریت شهری از مسیر دانش، تجربه، کارنامه روشن و روحیه کار جمعی شکل می‌گیرد؛ نه از مسیر هیجان‌های انتخاباتی و شهرت‌های زودگذر.
💢اگر قرار است شورای آینده کرمانشاه متفاوت از برخی تجربه‌های گذشته باشد، یکی از نخستین گام‌ها همین است: عبور از فضای توهمِ بزرگی و حرکت به سمت معیارهای واقعی شایستگی. شهر به کسانی نیاز دارد که خود را محور ندانند، بلکه خود را بخشی از یک تیم برای حل مسائل شهر تعریف کنند.
▫️کرمانشاه، امروز بیش از هر زمان دیگری به مدیرانی نیاز دارد که پیش از ادعای بزرگی، بزرگی مسئولیت را درک کرده باشند. شاید اگر این نگاه در انتخاب‌های پیش‌رو جدی گرفته شود، دیگر شاهد شوراهایی نباشیم که هر عضو آن خود را یک «جزیره» می‌بیند و شاید آن وقت جمله‌ای که آقای قاسمی با طعنه به آن اشاره کرده، دیگر مصداقی در مدیریت شهری ما نداشته باشد؛ اینکه کسی با «دویست هزار تومان» بزرگ شود و باور کند واقعاً بزرگ شده است.

🔸 همراه ما باشید در 👇
پیام‌رسان ایتا:
@ostanepanjom