“کرمانشاه در آتش: نقض حقوق بشر و شهادت بی‌گناهان!”

از فوران خشم و اشک در دل‌های خانواده‌ها گرفته تا تلاش‌های شجاعانه تیم‌های امدادی که برای نجات زندگانی از زیر آوار ویرانی شتافتند، همه نشانه‌هایی از انسانیت و همبستگی در برابر ظلم و ستم است. درجهان امروز، سکوت در برابر چنین جنایت‌هایی به معنای همدستی و بی‌اعتنایی به دردهای انسان‌ها است. آیا وجدان‌های بیدار جهانی هنوز هم می‌توانند این صحنه‌ها و حملات صهیونی و آمریکایی را نادیده بگیرند؟
حمله موشکی به محله چقاگلان، که منجر به شهادت ۶ نفر و جراحت ۵۶ شهروند دیگر شد، تنها یک مورد از چندین فاجعه‌ای است که با دستان دشمنان کودک‌کش ما رقم خورده است. این نوع حملات به وضوح نشان می‌دهد که چگونه اصول بین‌المللی و قوانین حقوق بشر در جنگ رمضان توسط دشمنان به راحتی نادیده گرفته می‌شوند.
طبق کنوانسیون چهارم ژنو، ملل متحد و اصول بنیادین حقوق بشر، هر نوع حمله به غیرنظامیان و مناطق مسکونی غیرقانونی است. این کنوانسیون به صورت دقیق و واضح بیان می‌کند که در زمان کنش‌های نظامی، باید از جان انسان‌های بی‌دفاع محافظت کرد. به همین اعتبار، حمله به مناطق مسکونی نقضی عمیق از این اصول محسوب می‌شود.
نمونه بارز دیگری از این جنایات آمریکایی_صهیونیستی، حمله به روستای کارخانه در شهرستان کنگاور است که در آن ۷ نفر به شهادت رسیدند. واقعاً چه می‌تواند توجیه‌گر این وحشی‌گری‌ها باشد، جز دشمنی عمیق دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو و سران منطقه نسبت به انسانیت و حقوق بشر؟ حضور یک کودک ۴ ساله و یک نوجوان ۱۴ ساله در این فهرست شهدای بی‌گناه، نشان‌دهنده عمق فاجعه و بی‌رحمی‌ای است که باید به آن اعتراض کنیم. دشمنان ما با کمال پشیمانی و بی‌احترامی به کلماتی چون “حقوق بشر”، به کشتارهایی ادامه می‌دهند که موجب شکاف عمیق‌تری در روابط انسانی و بین‌المللی خواهد شد.
سوال اصلی این است که جامعه جهانی و سازمان های بین المللی چه پاسخی به این جنایات خواهد داد؟ آیا فقط بیانیه‌هایی مکتوب خواهند بود یا این‌بار به عمل و اقدام واقعی خواهند رسید؟ سکوت در برابر این جنایات، ادامه‌ی بی‌عدالتی و خطر برای نسل‌های آینده را به دنبال خواهد داشت.
در حالی که کشورهای قدرتمند و جنگ طلب استکبار جهانی ادعا می‌کنند مدافع حقوق بشر هستند، سوال این است که آیا آن‌ها می‌توانند این موضوع را در برابر جنایات واضح و آشکار بدون هیچ عذر و بهانه‌ای ببینند؟ نهادهای بین‌المللی باید به عمل بیفتند و بدون هیچگونه تبعیضی، عدالت را برقرار کنند.
این حمله تنها یک حادثه نیست. این‌گونه جنایات ضد بشری باید به عنوان زنگ خطری برای تمام بشریت تلقی شود و این حملات وحشیانه آمریکا و اسرائیل ، که منجر به شهادت زنان و کودکان بی‌گناه شده، نه تنها نقض فاحش اصول بین‌المللی و حقوق بشر است بلکه نشان‌دهنده عمق بی‌رحمی و قساوت دشمنانی است که‌ دولتمردانشان به بهانه‌های واهی، به کشتار شهروندان بی‌دفاع ایران ادامه می‌دهند.
شهادت ۱۳ کرمانشاهی و دیگر قربانیان این جنایات در جنگ رمضان، گواهی بر این واقعیت بنیادین است که حقوق بشر کاملاً زیر پا گذاشته شده و انسانیت در مواجهه با این‌ گونه قساوت‌ها، تا چه اندازه آسیب‌پذیر شده است. ما به عنوان نمایندگان ملتی مظلوم و از خود گذشته، مسئولیت داریم تا صدای مظلومیت این شهدا را به گوش جهانیان برسانیم و از نهادهای بین‌المللی بخواهیم که به جای بیان ادعاهای توخالی، دست به اقدام‌های واقعی بزنند.
تاریخ به قضاوت خواهد نشست و نسل‌ها بعد، آنچه که اکنون شاهد آنیم را ثبت خواهد کرد. آیا ما به عنوان بشریتی که مدعی رعایت حقوق یکدیگر هستیم، در برابر این نقض‌های فاحش سکوت خواهیم کرد؟ باید بر عزم و اراده خود برای دفاع از حقوق انسان‌ها و بالاخص ایران و ایرانی تأکید کنیم و همگام با یکدیگر، قدرت‌های ظالم را به چالش بکشیم. اجرای عدالت و جبران خسارت‌های انسانی، نه تنها وظیفه ماست بلکه مسئولیتی است که در قبال نسل‌های آینده داریم. بی‌تردید، یاد شهدای ما باید چراغ راهی برای ایستادگی ما در برابر ظلم و بی‌عدالتی باشد.