▫️ داود امامی، کارشناس ارشد جغرافیای سیاسی (گرایش فضای شهری)
شهرها با عناصر طبیعیشان معنا پیدا میکنند. کوه، دشت، رودخانه و حتی یک مسیل ساده میتواند به محور هویتبخش یک شهر تبدیل شود.
🔻آبشوران سالهاست از میان کرمانشاه عبور میکند؛ اما سهم آن از نگاه برنامهریزان شهری، بیشتر کانالی برای هدایت آبهای سطحی بوده تا ظرفیتی برای توسعه گردشگری، ارتقای کیفیت زندگی و بازآفرینی شهری.
▫️در ادبیات جدید مدیریت شهری، روددرهها و محورهای آبی، ستون فقرات توسعه پایدار شهرها محسوب میشوند.
💢بسیاری از شهرهای جهان و حتی ایران، با بازتعریف نقش رودخانههای درونشهری، توانستهاند فضاهای متروک و کمکیفیت را به کانونهای پویای اجتماعی تبدیل کنند.
🔹تجربههای موفق در شیراز، اصفهان و تهران نشان میدهد که تغییر نگاه از «مدیریت بحران» به «طراحی مبتنی بر طبیعت» چگونه میتواند سیمای شهر را دگرگون کند.
🔻آبشوران میتوانست و هنوز هم میتواند به یک کریدور سبز شهری تبدیل شود؛ محوری که پیادهراه، مسیر دوچرخه، فضاهای فرهنگی روباز، بازارچههای محلی و فضاهای گفتوگوی اجتماعی را در خود جای دهد. چنین پروژهای نهتنها ارزش زمینهای اطراف را افزایش میدهد، بلکه شکافهای فضایی و اجتماعی را نیز کاهش میدهد و امنیت و نشاط شهری را تقویت میکند.
▫️اما چرا این ظرفیت مغفول مانده است؟
پاسخ را باید در چند مؤلفه جستوجو کرد: نگاه خدماتی و دفعی به مسیلها، نبود طرح جامع منظر شهری، کمبود منابع مالی و مهمتر از همه، فقدان یک اراده راهبردی برای تعریف پروژههای هویتساز.
🔻کرمانشاه بیش از هر زمان دیگری نیازمند پروژهای نمادین است؛ پروژهای که هم زیستپذیری شهر را ارتقا دهد و هم اعتماد عمومی را تقویت کند. احیای آبشوران میتواند چنین پروژهای باشد؛ اگر با رویکرد مشارکت عمومی-خصوصی، برنامهریزی مرحلهای و پیوست اجتماعی اجرا شود.
🔹شهرها زمانی رشد میکنند که داشتههای خود را بازتعریف کنند. آبشوران نه یک مسیل فراموششده، بلکه فرصتی برای بازآفرینی شهری است؛ فرصتی که اگر امروز دیده نشود، فردا به حسرتی دیگر در حافظه توسعهنیافتگی شهر تبدیل خواهد شد.
🔸 همراه ما باشید در 👇
پیامرسان ایتا:
@ostanepanjom
