▫️ داود امامی، روزنامهنگار
در کوچههای ساده و کمبرخوردار شهرک صادقیه کرمانشاه، پلاکاردی بر دیوار یک خانه نصب شده که بیش از آنکه یک بنر تبریک باشد، سند مظلومیت یک قهرمان است؛ قهرمانی که نه از سالنهای مجهز بهرهمند بوده، نه از اردوهای پرهزینه، نه از حمایتهای رایج نهادی، اما با همه اینها بر سکوی افتخار پاراآسیایی ایستاده است.
🔻 علیرضا میرزایی، جوانی از دل محلات مستضعفنشین کرمانشاه، با وجود قطع یک پا و بدون پشتوانههای مالی، سازمانی و رسانهای، موفق به کسب مدال طلای پارادوومیدانی (پرتاب وزنه) در مسابقات پاراآسیایی امارات شد؛ افتخاری که هر استان و شهری باید به آن ببالد.
🔻 نگاهی به همین پلاکارد ساده، کافی است تا روشن شود این موفقیت، حاصل غیرت فردی، تمرین در شرایط سخت و حمایت حداقلی خانوادهای سادهزیست بوده است. نه خبری از اسپانسر بوده، نه حقوق ثابت، نه پشتیبانی درمانی و نه حتی تضمینی برای آینده ورزشی. هزینههای تمرین، رفتوآمد، تغذیه و درمان، بیش از هر چیز بر دوش خانوادهای بوده که تنها سرمایهاش، ایمان به توان فرزندش بوده است.
🔻 برای نگارنده این سطور، این روایت ناآشنا نیست. من خود، سالها از نزدیک شاهد زحمات مضاعف ورزشکاران توانیاب این استان بودهام؛ از علیرضا میرزایی امروز، تا یاسین خسروی پهلوان باینگان، قهرمان جهان و مهران نکوییمجد، هرمز صیدی، علی الفتنیا، فرهاد کهریزی، شمسالدین شهبازی، شهاب رحیمی، مهدی بخشی، امیر امجدیان، صمد عباسی، مانی سعیدی و بسیاری دیگر که نامشان کمتر شنیده شد اما افتخاراتشان بزرگ بود.
▫️ این شناخت، نه از سر شنیدهها، بلکه زیسته و ملموس است.
💢 برادرم، مسعود امامی، عضو تیم ملی والیبال نشسته ایران، نیز سالها همین مسیر را پیموده است؛ مسیری مملو از تمرینهای طاقتفرسا، کمبود امکانات، بیتوجهیها و اتکای کامل به خود.
ورزشکارانی که پیش از آنکه قهرمان شوند، مقاوم بودهاند.
🔻 با قاطعیت میگویم: بخش بزرگی از قهرمانان توانیاب این سرزمین، قائم به خود بودهاند؛ نه محصول یک سیستم حمایتی کارآمد، بلکه حاصل اراده، صبر و ایستادگی و درست به همین دلیل، درخشیدهاند؛ در سطح ملی، آسیایی و حتی جهانی.
🔹 اما در کنار همه این سختیها، نباید نقش مدیران میدانی و دلسوزی را نادیده گرفت که در دل محدودیتها، چراغ ورزش معلولان را روشن نگه داشتهاند.
در این میان، عزتالله پرنیان، رئیس هیئت ورزشهای جانبازان و معلولان استان کرمانشاه، طی حدود یک دهه گذشته نقشی مؤثر در شناسایی، جذب، پرورش و معرفی استعدادهای توانیاب استان به سطوح ملی و بینالمللی ایفا کرده است.
🔸 بسیاری از قهرمانان امروز کرمانشاه، از جمله نامهایی که امروز بر سکوهای جهانی میایستند، مسیر خود را از همین هیئت آغاز کردهاند؛ هیئتی که با وجود کمبود شدید امکانات و اعتبارات، توانسته دهها ورزشکار را به اردوهای تیم ملی و مسابقات آسیایی و جهانی معرفی کند.
🔸 پرنیان و مجموعه هیئت ورزشهای معلولان استان، در سالهایی که حمایت ساختاری حداقلی بوده، با تکیه بر انگیزه، ارتباط مستقیم با محلات و استعدادیابی میدانی، اجازه ندادهاند استعدادها خاموش شوند؛ حتی اگر مسیر، ناهموار و فرساینده بوده باشد.
🔹 امروز اگر از عدالت ورزشی سخن میگوییم، اگر از حمایت از توانیابان حرف میزنیم، مصداق عینی آن همین نامهاست؛ همین خانههای ساده، همین پلاکاردهای بیادعا و همین مدالهایی که پیش از آنکه بر گردن قهرمان آویخته شوند، بر شانه خانوادهها سنگینی کردهاند.
▫️ علیرضا میرزایی فقط یک مدال طلا کسب نکرده است؛ او حقی فراموششده را به یاد آورده است و اکنون این پرسش، مطالبهای روشن است: سهم این قهرمانان از افتخارآفرینی چیست؟ جز یک بنر بر دیوار خانهای در محلهای کمبرخوردار؟
حمایت از علیرضا میرزایی، حمایت از یک فرد نیست؛ حمایت از امید، عدالت و کرامت انسانی است.
🔸 همراه ما باشید در 👇
پیامرسان ایتا:
@ostanepanjom
