▫️داود امامی، روزنامه نگار
بعد از کارزار ۳۲ هزار امضایی و ایجاد کُنش ملی توسط پرسنل شورای حل اختلاف، من به دلایلی سعی کردم از دور پیگیر باشم و همواره اعتقاد داشتم و دارم که خود پرسنل باید پیشگام این مسیر باشند؛ چراکه صدای مستقیم آنها اثرگذارتر است. با این حال خوشحالم که حرکتی را با نیت «قربت الیالله» آغاز کردم و امروز میبینم همان تلاشها به آگاهیبخشی و بیداری انجامید و صدای مظلومیت شوراییها به صحن مجلس رسید.
🔻بهتازگی نامهای از دفتر معاونت امور مجلس ریاستجمهوری خطاب به مجلس شورای اسلامی به دست من رسیده که نکات مهمی را روشن میکند.
🔻پرسنل شورای حل اختلاف سالهاست با یک تناقض بزرگ مواجهاند؛ از یک طرف در تایم اداری موظف به حضور در شورا هستند، مرخصی اداری دارند و ابلاغ رسمی به آنها داده میشود، اما از سوی دیگر «افتخاری» نامیده میشوند. عنوان دریافتی آنها، حقوق نیست و تنها تحت عنوان «پاداش» مبالغی دریافت میکنند. بهنوعی بازی با کلمات است که نتیجه آن چیزی جز بلاتکلیفی و بیانگیزگی برای نیروهای خدوم شورا ندارد.
🔻حتی ایثارگران این مجموعه نیز با وجود نص صریح قانون هنوز تبدیل وضعیت نشدهاند. بهانه این است که چون رابطه قراردادی رسمی وجود ندارد، امکان تبدیل وضعیت نیست. اما واقعیت آن است که اگر ایثارگران تبدیل وضعیت شوند، عملاً رابطه استخدامی همه پرسنل شورا با قوه قضائیه تأیید میشود و قاعدتاً باید تکلیف همه نیروها روشن گردد؛ موضوعی که شاید علت اصلی مقاومتها باشد.
💢ضرورت نگاه جامع و پایان دادن به پاسکاری💢
🔻حقیقت این است که نیروهای شورا، چه ایثارگر و چه غیرایثارگر، سالهاست بار سنگین رسیدگی به حجم بالای پروندهها را بر دوش دارند. اجرای قانون درباره ایثارگران و ساماندهی وضعیت سایر نیروها، نه یک لطف، بلکه یک ضرورت قانونی و اخلاقی است.
🔻من واقعاً ماندهام این همه پاسکاری میان سه قوه برای چیست؟ انگار زمین فوتبال است و هر بار توپ به زمین دیگری انداخته میشود. در حالی که پرسنل شورا چشمانتظار یک تصمیم واحد و شجاعانهاند.
🔹آخرش هم معلوم نیست گرهگشا چه کسی است؛ قوه قضائیه؟ دولت؟ یا مجلس؟
🔸همراه ما باشید در👇
پیام رسان ایتا :
@ostanepanjom
