قیمت نامناسب، پرداخت‌های ناموقع و فقدان حمایت واقعی؛ سه‌ضلعی فرساینده برای کشاورزان گندم‌کار

در سال ۱۴۰۴، گندم‌کاران کرمانشاه و بسیاری دیگر از استان‌های کشور با بحرانی ساختاری روبه‌رو هستند که می‌توان آن را «سه‌ضلعی فرساینده» نامید؛ ترکیبی از قیمت‌گذاری نامتناسب، تأخیر در پرداخت مطالبات و نبود حمایت عملی و مؤثر. این وضعیت نه‌تنها معیشت و امنیت شغلی کشاورزان را تهدید می‌کند، بلکه امنیت غذایی کشور را نیز با خطر مواجه ساخته است.

▫️داود امامی، کارشناس ارشد جغرافیای سیاسی

در سال ۱۴۰۴، گندم‌کاران کرمانشاه و بسیاری دیگر از استان‌های کشور با بحرانی ساختاری روبه‌رو هستند که می‌توان آن را «سه‌ضلعی فرساینده» نامید؛ ترکیبی از قیمت‌گذاری نامتناسب، تأخیر در پرداخت مطالبات و نبود حمایت عملی و مؤثر. این وضعیت نه‌تنها معیشت و امنیت شغلی کشاورزان را تهدید می‌کند، بلکه امنیت غذایی کشور را نیز با خطر مواجه ساخته است.

گندم، صرفاً یک محصول زراعی نیست؛ بلکه ستون فقرات زندگی و اقتصاد بسیاری از روستانشینان به‌ویژه در استان‌های گندم‌خیزی همچون کرمانشاه به شمار می‌رود. استانی که با ۴۴۷ هزار هکتار سطح زیر کشت گندم آبی و دیم، از قطب‌های اصلی تولید گندم در کشور محسوب می‌شود. با این حال، کشاورزان این استان بار دیگر، همچون سال‌های گذشته، گرفتار چرخه‌ای از وعده‌ها و بی‌پاسخی‌ها شده‌اند.

از همان آغازِ اعلام نرخ خرید تضمینی در سال جاری، اعتراضات گسترده‌ای از سوی کشاورزان، به‌ویژه در استان‌های غربی شکل گرفت. نرخی که برای خرید هر کیلوگرم گندم اعلام شد، در حالی‌ست که هزینه واقعی تولید برای بسیاری از کشاورزان به مراتب بالاتر است. افزایش بهای کود، سم، ادوات کشاورزی و دستمزد کارگران فصلی، فشار مضاعفی بر تولیدکنندگان وارد کرده است. با وجود این، دولت در پاسخ به اعتراض‌ها، وعده «بررسی کارشناسی» داد، اما در عمل، آنچه به گوش کشاورزان رسید، فقط سکوت و تأخیر بود.

دومین چالش، پرداخت‌ نشدن به‌موقع مطالبات است. آمارها نشان می‌دهد بخش بزرگی از مطالبات کشاورزان کرمانشاهی هنوز تسویه نشده و در انتظار تخصیص بودجه‌اند. این در حالی است که فصل کاشت جدید در راه است و کشاورزان برای آغاز آن نیاز فوری به نقدینگی دارند. در چنین شرایطی، برخی برای تهیه نهاده‌ها به ناچار به بازار آزاد یا وام‌های گران‌قیمت روی آورده‌اند.

سومین ضلع این بحران، نبود حمایت‌های ساختاری است. در سال‌های اخیر، مسئولان وعده‌هایی همچون بیمه محصولات، تسهیلات ارزان، خرید نقدی و حمایت از صادرات داده‌اند، اما بیشتر این وعده‌ها در حد حرف باقی مانده است.

در چنین شرایطی، بسیاری از کشاورزان دلسرد شده و از ادامه کشت این محصول راهبردی برای سال زارعی پیش رو، صرف‌نظر می‌کنند؛ اتفاقی که می‌تواند مستقیماً امنیت غذایی کشور را با تهدید روبه‌رو سازد. آیا زمان آن نرسیده که دولت، مجلس و نهادهای ذی‌ربط، این سه‌ضلعی فرساینده را با اصلاح سیاست‌های قیمتی، پرداخت منظم و حمایت هدفمند، به مثلثی پایدار و مؤثر تبدیل کنند؟

امروز، مطالبه گندم‌کاران فقط یک خواسته صنفی نیست؛ مسأله‌ای‌ است ملی و راهبردی که با امنیت اقتصادی، اجتماعی و غذایی کشور گره خورده. نباید اجازه داد صدای این قشر زحمتکش، همچنان در هیاهوی بوروکراسی و بی‌توجهی خاموش بماند.

 

 

🔸همراه ما باشید در👇

 

پیام رسان ایتا :

@ostanepanjom

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *