کرمانشاه، سینه‌ستبر تاریخ؛ روایت استمرار حماسه در روزگار ما

واقعیت این است که جغرافیا همیشه فقط خاک و مرز نیست؛ گاه جغرافیا، نام یک شهر است که بار امنیت یک ملت را به دوش می‌کشد. کرمانشاه چنین جایگاهی دارد.

▫️ داود امامی، کارشناس ارشد جغرافیای سیاسی

پنجم مرداد، روز ملی کرمانشاه، صرفاً بزرگداشت یک تاریخ نیست؛ فرصتی است برای بازخوانی حماسه‌هایی که در تار و پود این دیار تنیده شده‌اند. از نخستین روزهای جنگ تحمیلی تا واپسین لحظات آن، کرمانشاه نه‌فقط مرز جغرافیایی، که پیشانی‌بند ایمان، مقاومت و اقتدار ملی بود.

در همان روزهای آغازین جنگ، گلوله‌های دشمن بعثی بر خاک این استان فرود آمد و سال‌ها بعد، آخرین تیرهای این نبرد نابرابر نیز در همین سرزمین شلیک شد. آری، جنگ در کرمانشاه آغاز شد و در کرمانشاه به پایان رسید. استانی که ۹هزار و ۸۰۰ شهید، هزاران جانباز و آزاده تقدیم کرد و در کنار آن، زیرساخت‌ها، مدارس، بیمارستان‌ها، خانه‌ها و امیدهایش را به آتش سپرد، اما خم به ابرو نیاورد و چه زیبا رهبر معظم انقلاب در وصف این خطه فرمودند: «کرمانشاه، سینه‌ستبر و چهره زیبای ایران اسلامی است.»

امروز، در اربعین شهدای اقتدار ایستاده‌ایم و باز هم کرمانشاه، همان سینه‌ستبر تاریخ است. در جنگ ۱۲روزه اخیر، که رژیم صهیونیستی با ماجراجویی‌اش، آتشی تازه برافروخت، این استان با تقدیم ۶۱ شهید مظلوم و بی‌دفاع، بار دیگر نقش پیشتاز خود را در پاسداری از امنیت ملی ایفا کرد.

واقعیت این است که جغرافیا همیشه فقط خاک و مرز نیست؛ گاه جغرافیا، نام یک شهر است که بار امنیت یک ملت را به دوش می‌کشد. کرمانشاه چنین جایگاهی دارد. باید این حقیقت را نوشت، گفت، فریاد زد و ثبت کرد؛ نه فقط در کتاب ها، بلکه در حافظه‌ی ملی.

امروز که گردِ فراموشی بر حافظه جمعی نشسته، باید گفت حماسه‌های کرمانشاه را نه در سطور کتاب‌ها، بلکه در زخم‌هایش باید دید: در مادری که سه پسرش را در دفاع مقدس بدرقه کرد؛ در جانبازی که هنوز نفس‌هایش بوی گاز خردل می‌دهد و در پدری که پس از شهادت فرزندش، دوباره پرچم شهادت را بر دستانِ نسلِ بعدی‌اش برافراشته دید.

از کرمانشاه باید نوشت؛ نه فقط برای تقدیر، که برای تثبیت یک حقیقت: این دیار، هنوز هم دژ مقاومت است؛ هنوز هم پاره‌ای از قلب ایران است که برای عزت می‌تپد و هنوز هم جغرافیای آن، معادلات ژئوپلیتیکی منطقه را تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.

ما به کرمانشاه بدهکاریم؛ نه تنها به خاطر گذشته‌اش، بلکه برای آینده‌ای که با پایداری مردمش ممکن خواهد شد؛ باشد که پنجم مرداد، تنها یک مناسبت تقویمی نباشد، بلکه تلنگری باشد برای تجلیل از سرمایه‌های انسانی، اجتماعی و استراتژیک این استان بزرگ.

و ما همچنان ایستاده‌ایم؛ بر مرز حماسه و واقعیت، در شهری که اگر دیروز «دژ ایران» بود، امروز نیز دژدار غیرت و اقتدار ملی است.

 

🔸همراه ما باشید در👇

 

پیام رسان ایتا :

@ostanepanjom

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *