عید قربان، بازگرداندن کرامت به سفره‌های خالی باشد

✍️ داود امامی، روزنامه‌نگار

🔹 نیازمندان، سهمی از این عید دارند؟

در آستانه‌ی عید سعید قربان، یکی از بزرگ‌ترین اعیاد اسلامی که فلسفه‌اش با ایثار، اخلاص و تقرب الهی پیوند خورده است، واقعیت تلخ معیشت مردم بیش از هر زمان دیگری خود را نشان می‌دهد. عیدی که باید سرشار از مهر، همدلی و رسیدگی به نیازمندان باشد، این روزها برای بسیاری از خانواده‌ها، با فشار معیشتی و گرانی افسارگسیخته همراه شده است.
در گذشته، گوشت قربانی فرصتی بود برای آن‌که رزقی، هرچند اندک بر سفره‌ی خانواده‌های کم‌برخوردار بنشیند. اما امروز، قیمت گوشت قرمز چنان از دسترس خارج شده که حتی در روز عید قربان نیز، بسیاری از مردم تنها می‌توانند نظاره‌گر سفره‌هایی باشند که از این نعمت خالی مانده‌اند. در شرایطی که حتی طبقه‌ی متوسط برای تأمین مایحتاج روزمره با دشواری روبه‌روست، قشر محروم جامعه، بیشترین فشار را تحمل می‌کند.
این روزها، نهادهای حمایتی، گروه‌های مردمی، خیرین و مسئولان اجرایی بیش از گذشته مسئولیتی انسانی و اجتماعی بر دوش دارند. عید قربان تنها به ذبح گوسفند محدود نمی‌شود؛ جوهره‌ی آن، گذشتن از داشته‌ها برای کاستن از درد دیگران است.
اکنون وقت آن است که «قربانی» را تنها یک سنت مذهبی ندانیم، بلکه آن را فرصتی بدانیم برای همدردی واقعی با نیازمندان. زمان آن است که مردم، مسئولان و نهادهای دلسوز دست به دست هم دهند تا عید قربان، نه صرفاً جشن ذبح، بلکه جلوه‌ای از بازگرداندن کرامت به سفره‌های خالی باشد.
در روزگاری نه‌چندان دور، عید قربان برای بسیاری از خانواده‌های محروم، روزی بود که برای نخستین بار در سال طعم گوشت را می‌چشیدند. اما امروز، گوشت قرمز به کالایی لوکس تبدیل شده؛ حتی برای بسیاری از خانواده‌های کم‌درآمد و متوسط. قیمت‌ها هر روز بالاتر می‌روند و سفره‌ها بی‌صدا خالی‌تر می‌شوند.
بیاییم امسال، مفهوم «قربانی» را بازتعریف کنیم:
قربانی نه فقط ذبح گوسفندی در بیابان، که دل کندن از بی‌تفاوتی، و گشودن دل برای یاری دیگران است. صدقه و قربانی را تنها در قالب سنت نبینیم؛ به نیت قرب الهی، دستی بگیریم، نانی برسانیم، باری برداریم.
در همین کوچه و محله، در میان همسایگان و آشنایان، کسانی هستند که نه تنها توان قربانی ندارند، که امید نیز در دل‌شان رنگ باخته است. بیاییم عید را با آنان قسمت کنیم.
چه نیکوست اگر امسال، به‌جای چند قربانی پر زرق‌وبرق، دل‌هایی را زنده کنیم.
و چه زیباست اگر به‌جای ریختن خون، اشک شوقی بر چهره‌ی مادری بنشانیم که با کمک ما، لبخند کودک گرسنه‌اش را خواهد دید.
عید قربان، عید بخشیدن است؛ بیاییم دوباره انسان باشیم.