سخنی با دکتر سروش سرپرست دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه در باب نحوه تعیین رؤسای دانشکده ها؛ احتمال کنار گذاشتن نیروهای شایسته و بومی در دانشکده های دانشگاه علوم پزشکی وجود دارد

▫️ داود امامی، مدیر مسئول پایگاه خبری استان پنجم

 

دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، به‌عنوان یکی از ارکان علمی و تخصصی این استان، متعلق به مردم کرمانشاه است و انتظار می رود، روند انتخاب رؤسای دانشکده‌ها با تکیه بر شایسته‌سالاری باشد و تحت تأثیر لابی اعضای هیئت علمی غیربومی که در برخی از دانشکده‌ها اکثریت را تشکیل می‌دهند، قرار نگیرد.

داود امامی

▫️ داود امامی، مدیر مسئول پایگاه خبری استان پنجم

 

دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، به‌عنوان یکی از ارکان علمی و تخصصی این استان، متعلق به مردم کرمانشاه است و انتظار می رود، روند انتخاب رؤسای دانشکده‌ها با تکیه بر شایسته‌سالاری باشد و تحت تأثیر لابی اعضای هیئت علمی غیربومی که در برخی از دانشکده‌ها اکثریت را تشکیل می‌دهند، قرار نگیرد.

 

بر اساس نامه معاونت آموزشی دانشگاه، مقرر شده است که انتخاب رؤسای دانشکده‌ها از طریق انتخابات انجام شود. گویا از زمانی که برخی اعضای هیئت علمی غیربومی از این تصمیم مطلع شده‌اند، موجی از لابی‌گری گسترده برای تصاحب ریاست دانشکده‌ها آغاز شده است. این تحرکات، نگرانی‌های جدی‌ای را در میان اساتید، کارکنان و دانشجویان دانشگاه ایجاد کرده است. چرا که احتمال کنار گذاشتن نیروهای شایسته و بومی و جایگزینی آن‌ها با گزینه‌های غیربومی به‌شدت افزایش یافته است.

چگونه ممکن است در استانی که سرشار از نخبگان علمی و اساتید برجسته است، ریاست دانشکده‌ها به افرادی سپرده شود که نه سابقه علمی و اجرایی درخشانی دارند و نه دغدغه‌ای برای پیشرفت دانشگاه؟

آیا دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه با کمبود نیروی متخصص مواجه است؟

شواهد نشان می‌دهد، صرفاً یک نامه ارسال شده که در آن، زمان برگزاری انتخابات در هر دانشکده اعلام شده است. اینکه چرا دانشکده‌های داروسازی و پزشکی در این برنامه لحاظ نشده‌اند، سوال‌برانگیز است. نکته نگران‌کننده‌تر این است که نخبگان و متخصصان کرمانشاهی به نفع گروه‌هایی که دانشگاه را به حیاط خلوت خود تبدیل کرده‌اند، نادیده گرفته شوند.

باید توجه داشت که در چنین روندی، فردی که با لابی‌گری به ریاست دانشکده می‌رسد، عملاً استقلال مدیریتی نخواهد داشت و به دست‌نشانده گروه‌های لابی‌گر تبدیل خواهد شد. چنین مدیری قادر نخواهد بود تصمیمات مستقل و مؤثری برای ارتقای سطح علمی و اجرایی دانشکده اتخاذ کند، زیرا ناچار است در چارچوب خواسته‌های حامیان خود عمل کند. این امر موجب تضعیف مدیریت علمی، افزایش بی‌اعتمادی در میان اعضای هیئت علمی، بی توجهی به نخبگان بومی و در نهایت، کاهش کیفیت آموزشی و پژوهشی دانشگاه خواهد شد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *