گفت‌وگو، حلقه گمشده در تصمیم‌سازی‌های کشاورزی؛ تجربه‌ای از گروه «صدای کشاورز»

▫️ داود امامی، مدیر مسئول پایگاه خبری ـ تحلیلی استان پنجم

استان پنجم_ مهندس سید سروش ایازی را سال‌هاست می‌شناسم. جوانی خوش‌فکر، خلاق، پیگیر و اهل ایده.
متأسفانه مانند بسیاری از سرمایه‌های انسانی این سرزمین، از ظرفیت و انگیزه‌ی امثال او در ساختار رسمی استفاده نمی‌شود. همین است که سیستم اداری ما فشل است و تصمیم‌ها اغلب با مطالبات واقعی مردم فاصله‌ای معنادار دارند.
مهندس ایازی از آن دست افرادی است که انگار در ذهن و منش، در کشوری توسعه‌یافته زندگی می‌کند. جایی که سازمان‌های مردم‌نهاد (سمن‌ها) و تشکل‌های تخصصی، جایگاهی رسمی در تصمیم‌سازی‌ها دارند. او که هم تحصیلات دانشگاهی‌اش در رشته‌ی کشاورزی است و هم سابقه‌ی رسانه‌ای دارد، مدتی است گروهی در واتس‌اپ با عنوان «صدای کشاورز» راه‌اندازی کرده؛ جمعی از کارشناسان، مدیران، کشاورزان، نخبگان دانشگاهی و فعالان رسانه‌ای را دور هم آورده تا هر شب درباره‌ی یکی از موضوعات مهم کشاورزی گفت‌وگو کنند.
هدف این گروه ساده اما عمیق است: تبادل تجربه، انتقال دانش و جست‌وجوی راهی برای توسعه‌ی کشاورزی در استانی که هنوز با واژه‌ی محرومیت گره خورده است.
مهندس ایازی تقریباً هر شب موضوعی تازه را مطرح می‌کند. گاه درباره‌ی آفات جدید، گاه درباره‌ی اصلاح الگوی کشت و گاه درباره‌ی گیاهان دارویی و ظرفیت‌های مغفول مانده‌ی استان.
🔹 در گفت‌وگوی شب گذشته، بحث بر سر این بود که آیا می‌توان کنگر را نیز به‌صورت زراعی کشت کرد؟
سؤالی که در نگاه اول شاید ساده به‌نظر برسد، اما پشت آن مجموعه‌ای از دغدغه‌های زیست‌محیطی، اقتصادی و حتی اجتماعی نهفته است.
چرا که کنگر یکی از گیاهان بومی و باارزش مناطق کوهستانی غرب کشور است. گیاهی مقاوم به خشکی که هم مصرف غذایی دارد و هم ریشه و برگ آن در صنایع دارویی کاربرد فراوانی یافته است.
🔸در این نشست مجازی، کارشناسان و کشاورزان حاضر درباره‌ی امکان کشت کنترل‌شده‌ی کنگر در اراضی دیم، نحوه‌ی بذرگیری و تکثیر، و نیز ضرورت جلوگیری از برداشت بی‌رویه در مراتع طبیعی گفت‌وگو کردند.
جمع‌بندی اولیه آن بود که با برنامه‌ریزی درست، حمایت علمی و آموزش‌های میدانی، می‌توان کنگر را به یکی از محصولات اقتصادی کرمانشاه تبدیل کرد؛ محصولی بومی، سازگار با اقلیم منطقه و دارای ارزش صادراتی بالا.
💢اما نکته‌ی مهم‌تر از خودِ موضوع، روش گفت‌وگو و هم‌فکری بود. اینکه چگونه جمعی از دلسوزان واقعی کشاورزی، بی‌هیچ عنوان رسمی و بودجه‌ای، با هم می‌نشینند و درباره‌ی آینده‌ی خاک و زمین و معیشت مردم حرف می‌زنند.
شاید این همان چیزی باشد که ما سال‌هاست در سیستم‌های تصمیم‌گیری رسمی گُم کرده‌ایم: گفت‌وگو و اعتماد به خرد جمعی.
🔸در نهایت باید گفت: گروه «صدای کشاورز» نمونه‌ای از یک حرکت مردمیِ خودجوش است که اگر شنیده شود، می‌تواند الهام‌بخش بسیاری از نهادهای رسمی باشد.
شاید وقت آن رسیده که گوش‌ها تیزتر و دل‌ها بازتر شود. چون صدای کشاورز، همان صدای زمین، کار، زندگی و امید است.