▫️داود امامی، کارشناس ارشد جغرافیای سیاسی (گرایش فضای شهری)
پروژه بیمارستان ۵۴۰ تختخوابی کرمانشاه، پس از گذشت حدود یک دهه، هنوز در وضعیت نیمهتمام باقی مانده است. درصد اندک پیشرفت، سرمایههای کلان مردم و فرصتهای توسعهای استان را به تعلیق گذاشته و پرسشهای مهمی درباره چرایی توقف آن ایجاد کرده است.
🔻یادم هست سال ۹۶ که در شهرداری منطقه ۸ خدمت میکردم و مسیر کمربندی غربی محل تردد همیشگیام بود، ۲ پروژه ذهنم را مشغول کرده بود: یکی پروژهای مجاور خیابان منابع طبیعی که بعد از سالها اسکلت هایش برداشته شد و دیگری همین پروژه بیمارستان.
▫️آن زمان تأسف میخوردم که پروژهای با چنین مکانیابی و شرایط ترافیکی و شیب مسیر آغاز شده است. صرف اینکه زمینی رایگان برای اجرای پروژه پیدا شود، تضمین موفقیت نیست.
اما در میان تمام بحثهای مالی و فنی، یک حلقه اساسی غایب بود: مردم.
🔻سالهاست در پروژههای زیرساختی و بزرگمقیاس، تصمیمها در اتاقهای بسته گرفته میشود، بدون اینکه صدای مردم شنیده شود. نتیجه آن پروژههایی روی کاغذ عالی، اما در عمل ناکارآمد و پرچالش است. اگر نظرسنجی، جلسه هماندیشی یا مشارکت واقعی مردم صورت میگرفت، بسیاری از چالشها از همان ابتدا قابل پیشگیری بود.
💢پرسشهای کلیدی در مورد بیمارستان ۵۴۰ تختخوابی:
▪️ آیا مکانیابی آن با در نظر گرفتن دسترسیها، ترافیک، شیب مسیر و ویژگیهای اجتماعی محله، با مشارکت مردم و کارشناسانِ مستقل انجام شده است؟
▪️ آیا قبل از کلنگزنی، مطالعات جامع حملونقل، ترافیک، اراضی مناسبتر و آیندهنگری شهری صورت گرفته بود؟
▪️ آیا انتخاب زمین صرفاً به دلیل رایگان بودن آن بوده است؟
▪️ آیا مردم در جریان حجم عظیم سرمایه عمومی و کارآمدی پروژه قرار داشتند؟
🔻مسأله فقط پروژه بیمارستان نیست. بلکه الگوی تصمیمگیری است. تصمیمهای شتابزده یا مبتنی بر منافع کوتاهمدت، سرمایه مردم را در گرو اشتباهات کارشناسی قرار میدهد و در نهایت، مردم هستند که هزینه آن را میپردازند.
▫️آنچه امروز باید مطالبه شود، تنها تزریق اعتبار نیست. بلکه بازگشت مردم به فرآیند تصمیمسازی و توجه به خرد کارشناسی ضروری است. پروژهای با این ابعاد، بدون مشارکت و رضایت مردم و بدون رعایت اصول علمی شهرسازی، هیچگاه به هدف واقعی خود نخواهد رسید.
🔹به عنوان کسی که سالها تجربه اجرایی در حوزه مدیریت شهری دارد و نزدیک به دو دهه فعالیت رسانهای و پژوهشی داشته است، اجازه می گیرم یک نظر شخصی ارائه دهم: اگر جای مدیران تصمیمگیر بودم، این ساختمان را تکمیل و با کاربری اداری و دانشگاهی طراحی میکردم، به گونهای که کل مجموعه دانشگاه علوم پزشکی، همراه با معاونتها و بخشهای مختلف آن، در این مجموعه مستقر شود. این گزینه میتواند بهرهوری سرمایه و فضای موجود را به حداکثر برساند و همزمان نقش آموزشی و پژوهشی دانشگاه را تقویت کند.
البته تصمیم نهایی باید توسط نخبگان استان اتخاذ شود، اما بدون حضور مردم و خرد جمعی، هیچ پروژه بزرگی به هدف واقعی خود نمیرسد.
🔸 همراه ما باشید در 👇
پیامرسان ایتا:
@ostanepanjom
