نویسنده: حسنا رحمانی
ایران، سرزمینی با پیشینهای کهن و تنوعی کمنظیر از اقوام، فرهنگها و آیینهاست. آنچه این تنوع را به یک فرصت بزرگ تبدیل کرده، روح وحدت و انسجامی است که در طول تاریخ، ملت ایران را در برابر دشواریها و تهدیدها استوار نگه داشته است. هر زمان که مردم با وجود تفاوتهای فکری، قومی و مذهبی بر مشترکات خود تکیه کردهاند، کشور نیز مسیر پیشرفت و اقتدار را با اطمینان بیشتری پیموده است.
امروز نیز بیش از هر زمان دیگری، جامعه به همدلی و گفتوگو نیاز دارد. اختلاف دیدگاه، بخش طبیعی یک جامعه پویاست، اما نباید به شکاف و تقابل تبدیل شود. آینده ایران زمانی روشنتر خواهد بود که همه جریانها، نخبگان، مسئولان و مردم، منافع ملی را بر هر سلیقه و گرایش دیگری مقدم بدانند و برای حل مسائل کشور، دست در دست یکدیگر بگذارند.
انسجام ملی تنها در روزهای بحران معنا پیدا نمیکند؛ بلکه باید به یک فرهنگ عمومی تبدیل شود. احترام به یکدیگر، تقویت اعتماد اجتماعی، پرهیز از دوقطبیسازی و توجه به ظرفیتهای همه اقوام و استانها، از مهمترین مؤلفههای وحدتی است که میتواند زمینهساز توسعه، امنیت و آرامش پایدار باشد. سرمایه اصلی هر کشوری، مردم آن هستند و این سرمایه زمانی شکوفا میشود که احساس همبستگی و تعلق ملی تقویت شود.
ایران متعلق به همه ایرانیان است؛ سرزمینی که آینده آن با همدلی ساخته میشود، نه با تفرقه. حفظ اتحاد و انسجام ملی، وظیفهای همگانی است؛ وظیفهای که اگر به آن پایبند باشیم، میتوانیم کشوری توانمندتر، امیدوارتر و موفقتر برای نسلهای آینده به یادگار بگذاریم.
