۞ امام علی (ع) می فرماید:
هر کس از خود بدگویی و انتقاد کند٬خود را اصلاح کرده و هر کس خودستایی نماید٬ پس به تحقیق خویش را تباه نموده است.

موقعیت شما : صفحه اصلی » اجتماعی » صفحه یک
  • شناسه : 466
  • 08 ژوئن 2020 - 10:09
  • 120 بازدید
  • ارسال توسط :
  • نویسنده : نگار ارشادی
  • منبع : استان پنجم
مهمان ناخوانده ای که فقط فرصت مجازی شدن را داد
مهمان ناخوانده ای که فقط فرصت مجازی شدن را داد
کرونا و فصلی تازه در نظام آموزشی

مهمان ناخوانده ای که فقط فرصت مجازی شدن را داد

ای کاش از روز اول هنگامی که مدارس ما رنگ و بوی مدرسه را داشت، دانش آموزان خود را بیشتر با نحوه استفاده صحیح از تکنولوژی آشنا می کردیم و آموزش های صحیح را می دادیم و خیلی از کلاس های درس را آنلاین برگزار می کردیم، اما حیف.

نگار ارشادی

کرونا وارد ایران شد. چند ماه پیش هنگامی که این جمله را به ما می گفتند همه می خندیدیم و فکر نمی کردیم که زمانی این اتفاق بیافتد و با شوخی از کنارش گذشتیم؛ ای کاش آن روزها یکی به ما می گفت: که کمی بیشتر به این جمله توجه کن. آمادگی کسب کن، کمی آن را درک کن … دریغ بر ما.

اسفند ماه شد و این مسافر بد یمن آمد…

مدرسه تعطیل شد، دانشگاه، باشگاه و … اصلاً زندگی همه کلاً تعطیل شد، بدون هیچگونه آمادگی.

وقتی با هم حرف می زدیم، می گفتیم: یک هفته، دو هفته، حداکثر سه هفته بعد همه چیز عادی می شود، ولی نشد.

دریغ بر ما که تمام زیرساخت های کشورمان آمادگی چنین تعطیلاتی را نداشت.

در هر جامعه ای، مدرسه محلی است که باعث شکوفا شدن استعداد دانش آموزان می شود و آنها را آماده می کند که وارد اجتماع شوند، وظیفه مدرسه این است که آنها را با تکنولوژی آشنا کند، اما به نحو صحیح، ولی در کشور ما انگار این داستان ماندد بقیه ماجراها، گونه ای دگر است.

روزها گذشت و گذشت، همچنان همگی چشم انتظار اینکه مدرسه باز شود، ولی نشد که نشد. معلم ها و مدیران با هم جلسه های مجازی می گذاشتند که هرکس در کانال های اجتماعی برای خودش به دانش آموزان تدریس کند ولی همین شروع کلاس های مجازی، شروع تمام مشکلات بود. معلم باید تمام روز را صرف این می کرد که شماره های دانش آموزان را از گوشه و کنار پیدا کند. چون دانش آموزی نبود که خودش مشتاقانه وارد کلاس های آنلاین شود.

بعد از آن، مشکل دومی ایجاد شد و اینکه همگی گوشی هوشمند نداشتند!!!

کاملاً عادی است، ما در جامعه ای زندگی می کنیم که هنوز برخی، دسترسی کامل به تکنولوژی را ندارند و فاجعه ی بزرگتر آن است که به علت بضاعت کم مالی که دارند، نمی توانند از این امکانات بهره بگیرند.

با هزار ویک مشکل، کلاس آنلاین آغاز شد ولی همه دانش آموزان رأس ساعت معین، آنلاین نیستند، اسمش با خودش است «مجازی»، دانش آموزان هزاران بهانه برای اینکه آنلاین نشده اند، می آورند و معلم ناچار است که قبول کند.

همانطور که گفتم مجازی است، امتحانش هم واقعاً امتحان نیست، دانش آموز کتاب را باز می کند و دقیقاً خود را گول می زند.

حالا که کم کم همگی دارند به کلاس های درس آنلاین عادت می کنند، حرف از شبکه ای جدید زده می شود. شبکه ملی «شاد» که خودمان طراحی کرده ایم.

خدا می داند هنگامی که این خبر را شنیدیم از این پیشرفت چقدر خوشحال شدیم، تا اینکه شاد در دسترس قرار می گیرد.

روز اول می گذرد، دوم و سوم و …

با یک جمله ساده، هیچکس نمی تواند وارد کلاس آنلاین شود چون پشتیبانی نمی شود!!!

مهندسین دانشگاه شریف و امیرکبیر … باز هم شروع می کنند که شبکه شاد را در دسترس قرار دهند و در آخر هم موفق می شوند. اما می دانید چرا ما از لحاظ تکنولوژی و مهندسی یک گام عقب تر از دیگر کشورها هستیم؟ آری درست حدس زده اید، ما به استعداد اهمیت نمی دهیم و دانشجوی ما هم رغبتی برای انجام دادن کار ندارد.

ای کاش از روز اول هنگامی که مدارس ما رنگ و بوی مدرسه را داشت، دانش آموزان خود را بیشتر با نحوه استفاده صحیح از تکنولوژی آشنا می کردیم و آموزش های صحیح را می دادیم و خیلی از کلاس های درس را آنلاین برگزار می کردیم، اما حیف.

ولی الان خوشحالیم از اینکه اگر در آینده باز هم کرونا نامی به سراغمان آمد، آن موقع می دانیم که برای آموزش باید چه کنیم.

برچسب ها

این مطلب بدون برچسب می باشد.

پاسخ دادن

ایمیل شما منتشر نمی شود. فیلدهای ضروری را کامل کنید. *

*