حمید امامی
کرمانشاه را نمیتوان صرفاً با طاقبستان، بیستون، بازار سنتی و چند نام تاریخی معرفی کرد؛ کرمانشاه یک روایت زنده است؛ روایتی از مردمانی که در فراز و فرودهای تاریخ، همواره بخشی از هویت ایران بودهاند.
استان کرمانشاه در نقطهای قرار گرفته که از گذشتههای دور محل رفتوآمد تمدنها، اقوام و فرهنگهای گوناگون بوده است. از بیستون و طاقبستان تا اورامانات، از قصرشیرین و سرپلذهاب تا پاوه و جوانرود و از سنقر و کنگاور تا هرسین و اسلامآبادغرب، هر گوشه این استان بخشی از داستان کرمانشاه را روایت میکند. همین تنوع جغرافیایی و فرهنگی، سرمایهای است که اگر درست دیده و معرفی شود، میتواند کرمانشاه را به یکی از مهمترین مقصدهای فرهنگی و گردشگری کشور تبدیل کند.
اما روز ملی کرمانشاه نباید فقط به برگزاری مراسم و انتشار پیامهای تبریک محدود شود. این روز میتواند نقطه شروعی برای گفتوگویی جدی درباره آینده استان باشد؛ درباره اینکه چرا با وجود این همه ظرفیت تاریخی، طبیعی، فرهنگی و انسانی، هنوز سهم کرمانشاه از گردشگری، سرمایهگذاری و اقتصاد فرهنگی کمتر از چیزی است که شایسته آن است. کرمانشاه بیش از آنکه به تعریف و تمجید نیاز داشته باشد، به برنامه، مطالبهگری و تصمیمهای ماندگار نیاز دارد.
امروز، بزرگترین سرمایه کرمانشاه فقط آثار تاریخی آن نیست؛ مردم این دیارند. مردمی که در کنار تفاوتهای زبانی، فرهنگی و مذهبی، قرنها در کنار یکدیگر زیستهاند و مفهوم همزیستی را در زندگی روزمره خود تجربه کردهاند. روز ملی کرمانشاه میتواند فرصتی باشد برای دیدن دوباره همین سرمایه اجتماعی و برای ساختن تصویری تازه از استانی که نباید آیندهاش را صرفاً با گذشتهاش تعریف کرد.
کرمانشاه اگر قرار است از «استانی با ظرفیتهای فراوان» به «استانی برخوردار از فرصتهای واقعی» تبدیل شود، باید از داشتههایش درست استفاده کند. روز ملی کرمانشاه میتواند یادآور همین ضرورت باشد؛ اینکه تاریخ را فقط روایت نکنیم، بلکه از آن برای ساختن آینده بهره بگیریم.
کرمانشاه، فقط یک نام در نقشه ایران نیست؛ سرزمینی است با یک حافظه تاریخی بزرگ و مردمی که حق دارند آیندهای متناسب با این پیشینه داشته باشند.
